ΣΠΑΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ! ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΝΤΟΥ!

 

Από την αρχαιότητα πίστευαν ότι η μουσική γαληνεύει την ψυχή, εξασφαλίζει την αρμονία του σώματος και, κατ’ επέκταση, χαρίζει υγεία. Η μουσική μουσική είναι θεραπευτική και ένας μοναδικός τρόπος επικοινωνίας της ανθρωπότητας. Είναι μια πανανθρώπινη "γλώσσα". Οι μεγάλοι Έλληνες φιλόσοφοι όπως ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Πυθαγόρας θεωρούσαν τη μουσική ως αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. Η μουσική βρίσκεται σε κάθε ανθρώπινη εκδήλωση παίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο. Στο νανούρισμα των μωρών που τα γαληνεύει για να κοιμηθούν, στις γιορτές, τους γάμους,στις θρησκευτικές τελετές (εκκλησιαστικοί ύμνοι, βυζαντινό μέλος κλπ) στο πένθος (μοιρολόγια), στον πόλεμο (εμβατήρια). Παντού, στη φύση, στο κελάρισμα του νερού, στο κελάδημα των πουλιών, στο ποδοβολητό των αλόγων, στο φύσημα του αέρα. Η μουσική χρησιμοποιείται ως θεραπευτικό μέσο. Είναι βασικό συστατικό των αρχαίου δράματος. Τα ομηρικά έπη αυτό το αξεπέραστο ανθρώπινο έργο είναι τραγούδια. Ο Ομηρος ήταν ποιητής και μουσικός. Το ίδιο και η Σαπφώ.

Στις μέρες μας , μια ομάδα επιστημόνων, επιλεγμένων από την Κυβέρνηση για να αντιμετωπίσουν μια μεταδοτική λοίμωξη, αποφάσισε να απαγορεύσει τη μουσική σε δημόσιους χώρους. Δηλαδή να αποκόψει από την ανθρώπινη φύση ένα από τα βασικά στοιχεία έκφρασης της.Όποιος έχει βρεθεί σε κάποιο χώρο εστίασης θα έχει αντιληφθεί την αφύσικη ψυχολογική κατάσταση που βιώνει λόγω της βουβαμάρας. Μια κατάσταση που τον κάνει να νιώθει άβολα και να δυσκολεύει την παραμονή του στο χώρο. Μετά τον πολύμηνο  αυστηρό εγκλεισμό, βιώνουμε έναν βουβό "προαυλισμό".

Αυτό ακριβώς το φαινόμενο που όπως φαίνεται  δεν κάνει μόνο κακό στη ψυχολογία, αλλά και στην δοκιμαζόμενη οικονομική κατάσταση των επαγγελματιών της εστίασης στάθηκε η αφορμή να βγει η παρακάτω ανακοίνωση που προτρέπει να σπάσει η σιωπή και να παιχτεί μουσική παντού. Μένει να δούμε το αποτέλεσμα. 

Προσπάθησα να βρω μια παρόμοια ιστορική στιγμή όπου σίγησε η μουσική και οι τέχνες γενικότερα. Το μόνο που βρήκα είναι ένα εδάφιο της Αποκάλυψης του Ιωάννη όταν έρχονται οι Έσχατες Μέρες. Λέτε...;

"Και φωνή κιθαριστών και μουσικών και αυλητών και σαλπιγκτών δε θ’ ακουστεί μέσα σ’ εσένα πια, και κανένας τεχνίτης καμιάς τέχνης δε θα βρεθεί μέσα σ’ εσένα πια, και ήχος μύλου δε θα ακουστεί μέσα σ’ εσένα πια..." Κεφ. 18,22 

Ακολουθεί η Ανακοίνωση της διαμαρτυρίας.

ΣΠΑΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ! ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΝΤΟΥ!

Ο Κύκλος Επαγγελματιών Εστίασης διοργανώνει μια διαμαρτυρία απέναντι στην παράλογη απαγόρευση της Μουσικής και τον περιορισμό του ωραρίου.

Καλούμε όλους τους συναδέλφους απ' όλη την Ελλάδα να "ανοίξουν" τα ηχεία τους και να συμμετάσχουν στην διαμαρτυρία.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 28/5 και ΣΑΒΒΑΤΟ, 29/5, 21.00 - 23.45 ΣΠΑΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ και η Ελλάδα πλημμυρίζει ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΝΤΟΥ!

Συνάδελφοι,

τα ζητήματα που ταλανίζουν τον κλάδο είναι τεράστια.

Ας ξεκινήσουμε αλυσιδωτές αντιδράσεις για κάθε ένα ξεχωριστά.

Ο περιορισμός του ωραρίου και η παράλογη απαγόρευση της Μουσικής δεν αντιμετωπίζουν ούτε το φαινόμενο των πλατειών, ούτε τον αθέμιτο ανταγωνισμό, που καλλιεργεί η κυβέρνηση, δημιουργώντας μαγαζιά δύο ταχυτήτων με τις αλλοπρόσαλλες απαγορεύσεις.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 28/5 και ΣΑΒΒΑΤΟ, 29/5, 21.00 - 23.45 ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΝΤΟΥ, σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό και σε κάθε γωνιά της χώρας!

ΟΤΑΝ Ο ΛΑΣΚΑΡΙΔΗΣ ΔΙΚΑΙΩΣΕ ΤΟΝ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ (ΒΡΕΣ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΩΤΗ)

 

Τις τελευταίες μέρες μια δήλωση από ένα απόσπασμα μιας συνέντευξης του Πάνου Λασκαρίδη, έχει συγκλονίσει τους ανυποσπίαστους  Έλληνες  πολίτες που δεκαετίες ολόκληρες έχουν γαλουχηθεί με συγκεκριμένους μύθους και κοινωνικά πρότυπα,τα οποία  έχουν σαν αποτέλεσμα τη σημερινή κοινωνική παρακμή που βιώνουμε όλοι μας καθημερινά.Εξαιτίας αυτής της δήλωσης Λακαρίδη, θυμήθηκα μια άλλη δήλωση που έγινε πριν 77 χρόνια.

Αποφάσισα να παραθέσω και τις δυο  αυτές δηλώσεις λέγοντας λιγα λόγια για αυτούς που τις εκστόμισαν, αφενός για να κάνετε τις συγκρίσεις και να βγάλετε τα προσωπικά σας συμπεράσματα και αφετέρου να δικαιολογήσω τον τίτλο του άρθρου. 

Η ΜΙΑ δήλωση είναι απόσπασμα από μια ομιλία που πραγματοποιήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1944 στην πλατεία της Λαμίας από τον Αρη  Βελουχιώτη.  Ο Βελουχιώτης για όσους δεν γνωρίζουν, υπήρξε μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Έχει κατηγορηθεί από τους εχθρούς του,για σφαγές, για προδοσία, για σύσταση συμμορίας, για τρομοκρατία, χωρίς επαρκή στοιχεία. Ιστορικά του χρεώνεται η δημιουργία του μεγαλύτερου αντάρτικου στρατού κατά την περίοδο της Ναζιστικής Κατοχής σε όλη τη κατεχόμενη Ευρώπη. Έναν στρατό που δημιούργησε κυριολεκτικά από το μηδέν στα ελληνικά βουνά της Ρούμελης και απαρτίζονταν από χιλιάδες απλούς λαικούς καθημερινούς ανθρώπους της ελληνικής επαρχίας. Ο Βελουχιώτης είχε τραγικό τέλος λιγους μήνες μετά τον περίφημο λόγο της Λαμίας. Αυτοκτόνησε κυνηγημένος, στην Μεσούντα της Άρτας, αφού τον είχαν αποκυρήξει οι φίλοι του και τον είχαν επικηρύξει οι εχθροί του. Το κεφάλι του κρέμονταν επί 2 μέρες σε φανοστάτη της πλατείας των Τρικάλων για παραδειγματισμό, από τους διώκτες του.

Ας δούμε τι είπε :

"Μας κατηγορούν (σ.σ εννοεί τους κεφαλαιοκράτες)ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει. Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους.
Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε."

Πριν λίγες μέρες ο Πάνος Λασκαρίδης πλοιοκτήτης, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες εφοπλιστες, προεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Πλοιοκτητών (ECSA) και μέλος της Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, εθνικός ευεργέτης, επίτιμος υποναυαρχος του Π.Ν., επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημιου του Πειραιά, πολυπράγμων επιχειρηματικά σε ναυτιλία , αλιεία, ξενοδοχειακές επιχειρήσεις, καζίνα, κλπ. έδωσε μια συνέντευξη κατά την οποία επιβεβαίωσε αυτά που είχε πει για τους κεφαλαιοκράτες ο Βελουχιώτης πριν 77 χρόνια. Ουσιαστικά τον δικαίωσε.

Η δήλωση Λασκαρίδη αποτελεί μνημείο ρεαλισμού, κυνισμού και απαξίωσης κάθε θεσμού στην Ελλάδα. Ο Λασκαρίδης και οι όμοιοι του, οι οποίου μπορούν να χέσουν ακόμα και τον πρωθυπουργό και δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν γιατί απλά το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα ούτε υπακούει σε κάποιο κοινωνικό ή ηθικό ηθικό δίκαιο δεν πιστεύει σε κρατικές οντότητες και διεθνείς οργανισμούς.

Η δήλωση του εθνικού ευεργέτη Λασκαρίδη σε Πορτογάλους δημοσιογράφους των Reporters United :

«Αυτό πρέπει να το καταλάβετε καλά. Οι πλοιοκτήτες δεν χρειάζονται την ελληνική κυβέρνηση. Δεν χρειάζονται το υπουργείο. Δεν χρειάζονται την ΙΜΟ, δεν χρειάζονται τον πρωθυπουργό. Μπορούν να χέσουν πάνω στον πρωθυπουργό. Ο πρωθυπουργός για αυτούς δεν έχει καμία χρησιμότητα. Γιατί; Γιατί η ναυτιλία δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα. Δεν υπάρχει τίποτα που θα κερδίσει ένας πλοιοκτήτης από την Ελλάδα. Δεν υπάρχουν φορτία για την Ελλάδα, δεν υπάρχουν ναυλοσύμφωνα από την Ελλάδα, τίποτα στην Ελλάδα. Μόνο τα γραφεία τους είναι στην Ελλάδα. Το 80% των πλοίων τους είναι με ξένη σημαία. Δεν τους νοιάζει η ελληνική σημαία».

Για όσους θέλουν να μάθουν περισσότερα και έχουν όρεξη να διαβάσουν και να παρακολουθήσουν:

https://www.reportersunited.gr/1995/oi-mayres-kilides-ton-adelfon-laskaridi/

 4 ακόμη

ΤΟΥΣ ΖΥΓΟΥΣ ΛΥΣΑΤΕ

 

Φέτος "γιορτάζουμε" τα 200 χρόνια της Ελληνικής  Επανάστασης -τι ειρωνεία!- σε συνθήκες εγκλεισμού και κοινωνικής απομόνωσης. Γιορτάζουμε τον εθνικό ξεσηκωμό ενάντια στο ζυγό κρυμμένοι πίσω από φίμωτρα, με αντισηπτικά στα χέρια και κοινωνικές αποστάσεις πολεμώντας ένα αόρατο εχθρό σαν και αυτόν που περιγράφει ο προφητικός Ιονέσκο στο έργο του , Το παιγνίδι της σφαγής. Τελικά ποιος είναι ο σκοπός των επετείων και των διάφορων "Παγκόσμιων Ημερών";  Μήπως το άλλοθι μας απένταντι στη λήθη; ή ένα όνειρο μέσα στο κοινωνικό μας λήθαργο; Αντί άλλης απάντησης παραθέτω ένα απόσπασμα που διάβασα από το μνημιώδες πεντάτομο έργο του Γιάννη Γκίκα, Κάστρα, ταξίδια στην Ελλάδα του θρύλου και της πραγματικότητας.

"Το Παλαιόκαστρο των Ψαρών, η Μαύρη Ράχη.

Ανέβηκα στη Μαύρη Ράχη ωσάν καλόγερος ασκητής που βουτήχτηκε πολύ στην αμαρτία για να μπορέσει να σώσει ψυχές κι έμεινε ο ίδιος αμαρτωλός κι αμφισβητίας. Σκαρφάλωσα και περιπλανήθηκα στη Μαύρη Ράχη με την αίσθηση του αναχωρητή που πάει να βρει το Γέροντά στην απρόσιτη σπηλιά του, για να εξομολογηθεί και να ζητήσει έλεος. Το κύμα, κάτω στα μελανά βράχια, με δραματικούς τόνους θέλει να υπενθυμίσει τα συμβάντα. Ο Σολωμός και ο Κάλβος κρατάνε το ίσο στον επιτάφιο θρίαμβο. Όταν μ' έρωτα πολύν έχεις διαλέξει το θάνατο, δεν υπάρχουν νώθα διλήμματα. Η Μαύρη Ράχη δεν αρνιέται την κατανόηση, δεν αποκρύπτει τις έννοιες, αποστρέφεται τον ερμητικό λόγο. Γιατί ο θάνατος δεν ήταν σύμπτωση, ήταν στόχος. Αντίλαλοι ,απηχήσεις κι ανακαλέσματα. Ψηλαφητοί και σίγουροι υπαινιγμοί. Ο μαρασμός της λησμοσύνης δεν πρέπει να ΄χει εδώ θέση.Οι οποιες ερμηνευτικές επεμβάσεις είναι αδύναμες την ομαδική αυτοκτονία να τη μετατρέψουν σε απολίθωμα. Εδώ στη Μαύρη Ράχη, δεν είναι "πάντα κόνις , πάντα τέφρα, πάντα σκιά". Τίποτα σ'αυτό στο Παλαιόκαστρο δεν αναπαύεται "εν τη αγήρω μακαριότητα". Κάθε αγριάγκαθο, κάθε μαυριδερή πέτρα, το σκουρόχρωμο και σταχτί χώμα, είναι αίμα ρέον,γιατί το τοπίο είναι δονημένο από την ιστορία. Αγήρως ναι,όχι μακαριότητα ,λες και ο χρόνος έχει σταματήσει. Δεν έχει μεταστεί ο μη προσχεδιασμένος θρύλος και, φυσικά, δεν επιζητά την επιβίωσή του με χαρμόσυνα τραπέζια της παρηγοριάς, με ετήσιες τιμητικές εκδηλώσεις, με τους λόγους,τα αγήματα, τα στεφάνια, τη φιλαρμονική , κάτω στην πλατεία του χωριού,στο ηρώο με τα σβησμένα απ' τον πολυκαιρισμό ονόματα και με τα αντιτορπιλικά αραγμένα αρόδο. Κάποτε (1973), όταν τύπωνα την ποιητική μου συλλογή "Νέον Μαρτυρολόγιον" είπα να γράψω λίγους στίχους και για τον  Άγνωστο Στρατιώτη με τίτλο

 "Λόγος ανωνύμου τινός": 

Θα με βρείτε - στις ευπρεπισμένες πλατείες

πόλεων κωμοπόλεων και χωριών

Θα με συναντήσετε-σε ένα στίχι του Κάλβου

ή σε ένα κλεφτικο τραγούδι.

Θα με θυμηθήτε - όταν ακούτε τη νεκρώσιμη ακολουθία

και ειδικά τη Στάσι Α΄, Ηχος πλ.β;

'Αμωμοι εν οδώ, Αληλούια 

Ενύσταξεν η ψυχή μου από α(κ)ηδίας...

Και με το "ζυγούς  λύσατε" -  θα με ξεχάσετε.

Η Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΜΕ ΤΗ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ MILES DAVIS

 

Η Μ. Παρασκευή θεωρείται μια από τις σημαντικότερες μέρες του έτους για τους Χριστιανούς. Ημέρα θρήνου και κατάνυξης. Φέτος  λοιπόν λόγω της ημέρας θα παραθέσω ένα κείμενο, από την ααυτοβιογραφία του  Miles Davis όπου ο μεγάλος μουσικός περιγράφει μια σύνθεση του από το κλάσικό άλμπουμ του Sketches of Spain και αφορά την λιτανεία του Επιταφίου στην Ανδαλουσία της Ισπανίας.

"...πήραμε το ισπανικό εμβατήριο "Saeta", που τραγουδιέται στην Ισπανία τη Μ. Παρασκευή, σε ένα είδος θρησκευτικής λιτανείας. Στο κομμάτι "Saeta" οι τρομπέτες παίζουν το εμβατήριο όπως ακριβώς το παίζανε στην Ισπανία.

Η Ισαπνία ήταν γεμάτη από Μαυριτανούς, γιατί είχε κατακτηθεί από Αφρικανούς πριν από πάρα πολλά χρόνια. Στην περιοχή της Ανδαλουσίας είναι ολοφάνερη η Αφρικανική επιρροή στη μουσική, στην αρχιτεκτονική και στην κουλτούρα των ανθρώπων, γιατί ρέει πολυ αφρικανικό αίμα στις φλέβες τους. Ένιωθες, λοιπόν, όλο αυτό το αφρικανικό συναίσθημα στη μουσική τους, στις γκάιντες, στις τρομπέτες και στα τύμπανα. 

Η "Σαέτα" , που θα πει βέλος,είναι ένα ανδαλουσιανό τραγούδι, από τα πολύ παλιά είδη θρησκευτικής μουσικής της Ανδαλουσίας. Τραγουδιέται συνηθως χωρίς τη συνοδεία μουσικών οργάνων στις θρησκευτικές  τελετές της Μεγάλης  Εβδομάδαςστη Σεβίλλη και εξιστορεί τα Πάθη του Χριστού. Στη διάρκεια της Λιτανείας, η γυναίκα που το τραγουδάει στέκεται πάνω σε ένα μπαλκόνι και στηριγμένη στο κάγκελο, παρακολουθεί τη πομπή που έχει σταματήσει κάτω από το μπαλκόνι της,όση ώρα διαρκεί το τραγούδι. Εγώ θα έπρεπε να βγάλω αυτή τη φωνή με τη τρομπέτα μου. Και στο τελείωμα μια φανφάρα από τρομπέτες δίνει το σύνθημα για να συνεχίσει η λιτανεία. Όση ώρα διαρκεί το τραγούδι,ακούγεται πνιχτός ο ήχος των τυμπάνων που υπογραμμίζουν διακριτικά τη φωνή. Στο τέλος του τραγουδιού σου δίνεται η εντύπωση ότι παραβρίσκεσαι σε παρέλαση, γιατί αυτό πραγματικά συμβαίνει εκείνη τη στιγμή: η πομπή συνεχίζει  την πορεία της, ενώ η γυναίκα μένει σιωπηλή στο μπαλκόνι μετά το τέλος του τραγουδιού της. Η δικιά μου φωνή στη τρομπέτα έπρεπε να είναι χαρούμενη και λυπημένη ταυτόχρονα, για αυτό ήθελε μεγάλο ζόρι για να το πετύχεις..."

απόσπασμα από το βιβλίο, Μάιλς, Αυτοβιογραφία. Εκδόσεις Σέλας.

https://youtu.be/0qi1hSK5NWo

https://youtu.be/8jIqzkyjxFI

ΑΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΟ

 

Μετράμε 14 μήνες από τότε που ξέσπασε η πρωτοφανής υγειονομική κρίση. Από την πρώτη στιγμή αναδείχθηκε ως πρωταγωνιστής μια ομάδα ειδικών λοιμωξιολόγων που στηρίχθηκε από σύσσωμη την πολιτική ηγεσία και τα συστημικά μμε. Αυτοί οι  ειδικοί επιστήμονες αντιμετωπίστηκαν ως αυθεντίες για την καταπολέμηση του κορωνα-ιού. Κάθε διαφορετική γνώμη πολεμήθηκε με μανία και σε αρκετές περιπτώσεις φιμώθηκε. Αποκορύφωμα αποτέλεσε ένα διάγγελμα του Πρωθυπουργού όπου στοχοποίησε τους διαφωνούντες ως προς την στρατηγική αντιμετώπισης αυτής της υγειονομικής κρίσης, χαρακτηρίζοντάς τους ως ψεκασμένους.

Σε αυτούς τους 14 μήνες υπήρξε αναστολή ατομικών ελευθεριών, απαγόρευση κυκλοφορίας και ελεύθερης μετακίνησης μέσα στη χώρα, βίαια καταστολή, πρωτοφανής εγκλεισμός, κλείσιμο των επιχειρήσεων, των σχολείων, των εκκλησιών, διάλυση των κοινωνικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων. Όλα αυτά, ύστερα από τις οδηγίες των ειδικών επιστημόνων.

Σήμερα, ύστερα από 14 μήνες έχουμε : σχεδόν 10000 νεκρούς, διαλυμένο σύστημα υγείας, απροσδιόριστο αριθμό θανάτων από άλλα σοβαρά νοσήματα εξαιτίας της αδυναμίας του συστήματος υγείας να τα αντιμετωπίσει, αύξηση των αυτοκτονιών, έξαρση της χρήσης ψυχοφαρμάκων και ναρκωτικών (όπως καταγράφεται από την εξέταση των λυμάτων), μια καταρρέουσα οικονομία, γιγάντωση της ανεργίας, αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας, διατάραξη της κοινωνικής ομαλότητας , απόγνωση και κατάθλιψη μεγάλης μερίδας του πληθυσμού.

Η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα στις χώρες με τις χειρότερες επιδόσεις ως προς την αποτελεσματικότητα αντιμετώπισης αυτής της υγειονομικής κρίσης.

Από τις πρώτες μέρες της κρίσης ο ίδιος ο Πρωθυπουργός τόνισε σε όλους τους τόνους την αναγκαιότητα της ατομικής ευθύνης και πειθαρχίας στα μέτρα (άσχετα αν ο ίδιος και όχι μόνο ήταν απείθαρχος, Πάρνηθα, Ικαρία κλπ). Οι ανεύθυνοι πολίτες τιμωρήθηκαν με εξοντωτικά χρηματικά πρόστιμα, αφού τα 300 ευρώ για πολλούς αποτελεί κάτι παραπάνω από το μηνιαίο εισόδημά τους. Στην πλειονότητα οι πολίτες τήρησαν πιστά τα μέτρα και ανέλαβαν τις ευθύνες τους. Αλλά οι πολίτες δεν χάραξαν την στρατηγική της αντιμετώπισης αυτής της κρίσης, ούτε έλαβαν αποφάσεις. Αυτό το έπραξαν οι ειδικοί επιστήμονες και η πολιτική ηγεσία.

Κρίνοντας εκ των αποτελεσμάτων που περιγράφονται συνοπτικά παραπάνω, υπήρξε παταγώδης αποτυχία και η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα μιας εθνικής τραγωδίας. Θα περίμενε ο απλός πολίτης να αναζητηθούν οι ευθύνες και να γίνουν τα αυτονόητα όπως ορίζει το Σύνταγμα και οι νόμοι σε τέτοιες περιπτώσεις. Αντ' αυτού η Κυβέρνηση έφερε στη Βουλή τροπολογία που δίνει ποινική ασυλία στα μέλη της επιτροπής των ειδικών επιστημόνων. Τους απαλλάσσει από κάθε πιθανή ευθύνη και τους δίνει επιπλέον το δικαίωμα να μην απολογηθούν, σε πλήρη αντίθεση με το άρθρο 4 του Συντάγματος που αναφέρει ρητά ότι όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου.

Προφανώς οι μόνοι υπαίτιοι είναι οι πολίτες που δεν φορούσαν σωστά τη μάσκα, η νεολαία που κάνει πάρτι, και μια γριά που πούλαγε ραδίκια.

Η επίμαχη τροπολογία

https://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/bbb19498-1ec8-431f-82e6-023bb91713a9/11628398.pdf?fbclid=IwAR2-gQZin1fVaiSMFps7WDeHg50A6qD-P2UFahVg2sOCDJK-rzy7pHgH7Uo

Η ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

 

Στην προμετωπίδα του ναού του Απόλλωνα που βρίσκονταν στο μαντείο των Δελφών ήταν γραμμένα τρία αποφθέγματα που αποτελούν την πολυθρύλητη τριάδα προσταγμάτων, εκπληκτικά συμπυκνωμένης σοφίας.

Μια πανανθρώπινη κληρονομιά, προσφορά  του ελληνικού πνεύματος. Οποιος ακολουθήσει αυτά τα προστάγματα θεωρώ ότι δεν πρόκειται να πάρει λάθος δρόμο στη ζωή του :

Μηδέν άγαν (τίποτα το υπερβολικό)

Γνώθει σαυτόν (γνωρισε τον εαυτό σου)

Εγγύα παρά δ' άττα (η βεβαιότητα οδηγεί στην καταστροφή)

Για τα δύο πρώτα δεν έχω να προσθέσω τίποτα , πέραν της μετάφρασης, αφού έχουν αναλυθεί και ερμηνευθεί διεξοδικά από χιλιάδες ανά τους αιώνες.

Θα σταθώ στο τρίτο, που παραδόξως λίγοι αναφέρονται και ελάχιστοι γνωρίζουν.

Πατέρας του εν λόγω αποφθέγματος θεωρείται με σχετική βεβαιότητα ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, ο Χείλων ο Λακεδαιμόνιος.

Ας δούμε την πιστή μετάφραση (μιας και παραπάνω υπάρχει η ελεύθερη μετάφραση στα νεοελληνικά).

"Εγγύα" είναι λοιπόν οι εγγυήσεις, οι διαβεβαιώσεις, αλλά και οι βεβαιότητες, τα αποδεκτά ως δεδομένα. "Άττα" είναι η δωρική μορφή του ονόματος της Άττης, της θεότητας της παραφροσύνης που κυριεύει τον άνθρωπο και τον οδηγεί στην καταστροφή. "Παρά" σημαίνει δίπλα, αντάμα, μαζί.

"Η εγγύηση δίπλα στην καταστροφή"

Με σχετική ασφάλεια μπορούμε να πούμε ότι το απόφθεγμα αυτό μας προειδοποιεί για τον τεράστιο κίνδυνο που διατρέχουμε όταν εφησυχάζουμε θεωρώντας τα πάντα γύρω μας δεδομένα (εγγυημένα).

Ο άνθρωπος που δεν είναι προετοιμασμένος για την αλλαγή, για την ξαφνική ανατροπή,που αδυνατεί να αντιληφθεί τα δεδομένα μιας νέας κατάστασης,είναι ανίκανος να προσαρμοστεί και να προχωρήσει με βάση τα νέα δεδομένα, οδηγούμενος στην παραφροσύνη και την καταστροφή.

200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

 

Θ. ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

Σήμερα συμπληρώνονται 200 χρόνια από των ξεσηκωμό των Ελλήνων, που οδήγησε στη δημιουργία του Ελληνικού κράτους. Η Επανάσταση του 1821 δεν υπήρξε ένα μεμονωμένο ιστορικό γεγονός αλλά εντάσσεται στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας αλλαγής που σηματοδότησε την πτώση των Αυτοκρατοριών, τελευταίο στάδιο εξέλιξης του συστήματος της φεουδαρχίας και τη γέννηση του έθνους -κράτους. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται πολλά επαναστατικά κινήματα που έλαβαν χώρα σε όλο τον κόσμο, με γνωστότερα την Αμερικανική Επανάσταση καθώς και τη Γαλλική Επανάσταση. Κοινή γεννεσιουργός αιτία  όλων αυτών των κινημάτων ήταν η καταπίεση του απλού λαού από την καθεστηκυία τάξη.

Σήμερα βρισκόμαστε και πάλι στο μεταίχμιο μιας μετάβασης, από τη Δημοκρατία στη Μετα-Δημοκρατία των αγορών. Η καταπίεση των λαϊκών μαζών από τους αρχιτέκτονες της Παγκοσμιοποίησης είναι παραπάνω από φανερή. 

Ειδικότερα στην Ελλάδα ο επίσημος εορτασμός των 200 χρόνων της Επανάστασης έχει προκαλέσει δυσφορία και προβληματισμό , για να μη πω κάτι βαρύτερο, στον απλό ελληνικό λαό, Κάτι που είναι ορατό στα δημοσιευματα και τα δεκάδες αρνητικά σχόλια στο διαδίκτυο. Οχι ανεξηγητα. Ο λαός έχει αποκλειστεί από τις εκδηλώσεις αφού του έχει επιβληθεί υποχρεωτικός εγκλεισμός λόγω της πανδημίας. Παράλληλα χάνονται καθημερινά δεκάδες πολίτες εξαιτίας της αδυναμίας του συστήματος υγείας να ανταποκριθεί στην δύσκολη περίσταση. Είναι απαράδεκτο και προσβλητικό για τους πολίτες να χάνονται καθημερινά άνθρωποι και ταυτόχρονα να εορτάζεται ένας λαϊκός ξεσηκωμός με τρόπο που θυμίζει κλειστή  ιδιωτική εκδήλωση μιας κοινωνικής ελίτ, ξεκομμένης από την πραγματικότητα.

Ο λαός δεν είναι αμνήμων, αφελής και άπατρις. Ανάλογα με τις συνθήκες αντιδρά και πράττει. Έτσι δεν είναι αστήρικτο αυτό που υποστηρίζουν μερικοί. Οτι δημιουργείται μια τάση ριζοσπαστικοποίησης και απομάκρυνσης από τα πολιτικά κόμματα μιας μεγάλης μερίδας των πολιτών.

Το παρακάτω τραγούδι εντάσσεται στον κύκλο των κλέφτικων τραγουδιών. Εξηγεί με απλό λαϊκό τρόπο τις αιτίες που οδήγησαν τον νεαρό Βασίλη να βγει στην παρανομία. Να γίνει Κλέφτης και να αποτελέσει το κύτταρο ενός οργανισμού, της Κλεφτουριάς, που οδήγησε στην Επανάσταση και τη δημιουργία του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους.

Βρ'ισκετε άραγε ομοιότητες με την σημερινή πραγματικότητα;. Υπάρχει στις μέρες μας ένας Βασίλης ; αν ναι, ποιος μπορεί να είναι;

Χρόνια Πολλά και καλή Λευτεριά. (Μια ευχή που ακούω όλο και συχνότερα τον τελευταίο καιρό από πολλούς ανθρώπους .)

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ , ΚΛΕΦΤΙΚΟ.

Βασίλη, κάτσε φρόνιμα, να γένεις νοικοκύρης,,
για ν' αποχτήσεις πρόβατα, ζευγάρια κι αγελάδες,
χωριά κι αμπελοχώραφα, κοπέλια* να δουλεύουν.
- Μάνα μου εγώ δεν κάθομαι να γίνω νοικοκύρης,
να κάμω αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν,
και να 'μαι σκλάβος των Τουρκών, κοπέλι στους γερόντους.*
Φέρε μου τ' αλαφρό σπαθί και το βαρύ τουφέκι,
να πεταχτώ σαν το πουλί ψηλά στα κορφοβούνια,
να πάρω δίπλα τα βουνά, να περπατήσω λόγγους,*
να βρω λημέρια* των κλεφτών, γιατάκια* καπετάνων•
και να σουρίξω* κλέφτικα, να σμίξω τους συντρόφους,
που πολεμούν με την Τουρκιά και με τους Αρβανίτες».

Πουρνό* φιλεί τη μάνα του, πουρνό ξεπροβοδιέται.
«Γεια σας βουνά με τους γκρεμνούς, λαγκάδια με τις πάχνες!
- Καλώς το τ' άξιο το παιδί και τ' άξιο παλικάρι».

                                                         Ν.Γ. Πολίτη, Δημοτικά τραγούδια,

* κοπέλια: παιδιά,υποτακτικός * στους γερόντους: στους προεστούς * λόγγοι: δασωμένες εκτάσεις * λημέρια, γιατάκια: κρυψώνες των κλεφτών στα βουνά * να σουρίξω: να σφυρίξω * πουρνό: πρωί