ΕΝΑ Α-Π-Ι-Σ-Τ-Ε-Υ-Τ-Ο ΠΑΡΤΙ

Αποφάσισα να γράψω στο ιστολόγιο μου ύστερα από μια μακρά περίοδο σιωπής. Ο λόγος που με ώθησε να σταθώ μπροστά στο ιστολόγιο ήταν για να αποτυπώσω όσο πιο πιστά μπορέσω ένα γεγονός που ήταν για μένα αλλά και για πολλούς από τους συμμετέχοντες η πιο ξεχωριστή βραδιά του καλοκαιριού του 2019. Είναι το ελάχιστο που μπορώ να πράξω για όλους τους αγαπητούς φίλους και φίλες που συνετέλεσαν ώστε να αποτυπωθεί η αύρα αυτής της βραδιάς βαθιά μέσα στη ψυχή μου.

Η ΑΠΑΤΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΩΝ

Τις τελευταίες μέρες η κοινή γνώμη βομβαρδίζεται με δεκάδες δημοσκοπήσεις. Παρόλο που στο παρελθόν έχει αποδειχτεί πολλάκις ότι τα δημοσκοπικά ευρήματα απέχουν παρασάγγες από την πραγματικότητα και τα αποτελέσματα της κάλπης, τα ΜΜΕ εξακολουθούν να δημοσιεύουν δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στις διενεργούμενες δημοσκοπήσεις. Ο λόγος είναι προφανής. Στοχεύουν στην παραπλάνηση των ψηφοφόρων διαμορφώνοντας μια πλαστή εικόνα που επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τη βούληση των ψηφοφόρων. Φυσικά κανείς από τους καθ ύλην αρμόδιους δεν συγκινείται μπροστά σε αυτό το φαινόμενο που επαναλαμβάνεται στις εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων χρόνων.

ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2019: Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Αποφάσισα να γράψω ένα σχόλιο για τις Εθνικές Εκλογές που θα διεξαχθούν σε πέντε μέρες από σήμερα, για να καταθέσω τη γνώμη μου ως απλός πολίτης που έχει υποχρέωση να νοιάζεται για την πατρίδα του,σπάζοντας τη σιωπή μου, αφού δεν μπορώ να μείνω ασυγκίνητος μπροστά σε αυτά που διαδραματίζονται τον τελευταίο καιρό. Αυτό μπορώ να κάνω και αυτό πράττω.

Τ' ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ

Έκλεισε προχθές με τον δεύτερο γύρο των Αυτοδιοικητικών εκλογών ο κύκλος των εκλογών της 26ης Μαΐου. Όπως φαίνεται θριαμβευτής των εκλογών αναδεικνύεται για άλλη μια φορά, ο ΚΑΝΕΝΑΣ. Οι πολίτες απείχαν μαζικά από τις κάλπες αφού κανείς από τους υποψηφίους δεν τους αντιπροσωπεύει. Όπως είναι γνωστό στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Είναι προφανές λοιπόν το μήνυμα που δόθηκε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο , ιδιαιτέρως με τις χθεσινές εκλογές, είναι το έλλειμμα δημοκρατίας που υπάρχει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά θα συνεχίσει να υπάρχει και να γιγαντώνεται. Αυτή είναι η αλήθεια και όσο πιο γρήγορα γίνει αντιληπτή τόσο το καλύτερο για όλους μας. Όσοι εθελοτυφλούν ή έχουν συμφέροντα από τη σημερινή κατάσταση ας συνεχίσουν να κάνουν κενού περιεχομένου πολιτικές αναλύσεις για τις εκλογές παρωδία.
Είναι φανερό ότι το ίδιο αδιέξοδο ως προς την επιλογή του καταλληλότερου κόμματος για την "διακυβέρνηση" της χώρας  είναι υπαρκτό  και θα γίνεται εντονότερο όσο πλησιάζει η ημερομηνία των Εθνικών Εκλογών. Όλο και περισσότερος κόσμος αντιλαμβάνεται ότι η εκλογική διαδικασία σε έναν τόπο που έχει καταστρατηγηθεί το Σύνταγμα, έχει παραδοθεί η εθνική κυριαρχία και έχει επιβληθεί αυστηρή εποπτεία -Κατοχή, οι εκλογές δεν εκφράζουν την ελεύθερη βούληση των πολιτών αλλά είναι το άλλοθι για την έμμεση νομιμοποίηση της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα.
Η αποχή πλέον δεν εκφράζει αδιάφορους πολίτες για τα κοινά, όπως βολικά θέλουν να πιστεύουν κάποιοι,αλλά ακριβώς το αντίθετο. Έτσι πλέον επιλέγεται από συνειδητοποιημένους πολίτες που αντιλήφθηκαν ότι η γνώμη τους δεν υπολογίζεται, αφού οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην της βούλησής τους και πολλές φορές έξωθεν των ελληνικών συνόρων και είναι ενάντιες του δημοσίου αλλά και εθνικού συμφέροντος. Άρα η αποχή είναι πολιτική στάση διαμαρτυρίας. Μιας σιωπηλής διαμαρτυρίας που είναι απειλητικότερη ακόμα και από την πιο καυτή διαδήλωση. Είναι απειλητική για τον απλό λόγο ότι δεν μπορεί να ελεγχθεί. Όποιος δεν μπορεί να αντιληφθεί αυτό τον απλό συλλογισμό εθελοτυφλεί και έχει ξεκοπεί από την πραγματικότητα.
Παρακολουθώντας κάποιος τα στατιστικά στοιχεία της αποχής  στις βουλευτικές  εκλογές από το 1974 μέχρι το 2015 διαπιστώνει οτι η αποχή έχει υπερδιπλασιαστεί ξεκινά από 20,47% το 1974, για να φτάσει στο 43,43 % τον Σεπτέμβριο του 2015. (βλ. το γράφημα παρακάτω). Μια προσεκτικότερη ματιά φανερώνει δυο περιπτώσεις κατά τις οποίες η αποχή μειώθηκε αισθητά. Είναι το 2004 τη χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων και τον Ιανουάριο του 2015 όταν πολλοί πίστεψαν οτι ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει την μεγάλη ανατροπή.Μετά την μεγάλη κολοτούμπα που έγινε το καλοκαίρι του 2015 με το Δημοψήφισμα και την υπογραφή του 3ου μνημονίου από σχεδόν όλα τα πολιτικά κόμματα (222 βουλευτές ψήφισαν υπέρ) η αποχή εκτοξεύτηκε στο 43.43% , 8,30% στις βουλευτικές του Σεπτεμβρίου του 2015. Μέχρι σήμερα όπου έχουν συμβεί σημεία και τέρατα που έχουν διαλύσει και καταρρακώσει την ελληνική κοινωνία είναι σχεδόν βέβαιο ότι η αποχή θα κάνει νέο ρεκόρ. Τα πρώτα μηνύματα ελήφθησαν στις Αυτοδιοικητικές(*) και τις Ευρωεκλογές. Ο ΚΑΝΕΝΑΣ είναι το κυρίαρχο "πρόσωπο" στην πολιτική ζωή της Ελλάδας. Τα κόμματα όχι απλά έχουν χάσει την αξιοπιστία τους αλλά και την αποδοχή της διακυβέρνησης από μια συνεχώς αυξανόμενη μερίδα  του ελληνικού λαού. Τα αποτελέσματα των επόμενων εκλογών θα το επιβεβαιώσουν.

(*)Η Αποχή στο δεύτερο γύρο ανά περιφέρεια.

ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΣΕΙΡΑ;

Το 1971 το συγκρότημα των WHO ηχογράφησαν το τραγούδι We Don't Get Fool Again (Δεν θα ξαναπιαστούμε κορόιδα). Μια σύνθεση του Pete Townsend που αρχικά θα αποτελούσε το φινάλε μιας ροκ όπερας, η οποία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ Who's Next που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά. Θεωρώ ότι το τραγούδι αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά ροκ τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ. Συνθετικά αντικατροπτίζει την ακατέργαστη ενέργεια που βγάζει ένα πραγματικό ροκ συγκρότημα ένα  χάος από ήχους που χρειάζεται μεγάλη μουσική ικανότητα για να τιθασευτεί και να ελεγχθεί ώστε η ενέργειά του να μετατραπεί σε ένα οργισμένο και ταυτόχρονα πικρό μήνυμα χωρίς να αφήσει πίσω του αποκαΐδια αλλά να γεννήσει προβληματισμό και ερέθισμα αναζήτησης νέων δρόμων. Στιχουργός του τραγουδιού είναι ο ίδιος ο Pete Townsend ο οποίος μέσα από τους στίχους κάνει μια ρεαλιστική κριτική στα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα της δεκαετίας του '60 τονίζοντας τα λάθη και τα αδιέξοδα και τέλος την αποτυχία των κινημάτων καταλήγοντας με στο πικρό αλλά απολύτως αληθές συμπέρασμα : Ότι το νέο "αφεντικό" είναι ίδιο με το παλιό "αφεντικό" (Meet the new boss/Same as the old boss).

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ

Στις 9 Μαΐου του 1945 οι σοβιετικοί στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού υψώνουν τη σημαία με το σφυροδρέπανο στη στέγη του Ράιχσταγκ στο Βερολίνο και η ναζιστική Γερμανία συνθηκολογεί άνευ όρων. Οι τελευταίοι υψηλόβαθμοι Ναζί του Βερολίνου παραδίδονται στις Σοβιετικές Δυνάμεις του στρατάρχη Ζούκοφ. Ανάμεσά τους και ο στρατάρχης Καϊτέλ.(φωτ. στην κορφή).

ΤΟ ΠΙΟ ΒΑΘΥ ΣΚΟΤΑΔΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΥΓΗ

Αγαπητοί φίλοι.
Σήμερα κορυφώνονται σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση τα  Άγια Πάθη. Για τους Έλληνες, αυτό το λαό που κανείς δεν έχει κατανοήσει τις αντιφάσεις του είναι μια μέρα θρήνου και συνάμα η αρχή της προσμονής της πιο λαμπρής γιορτής του χρόνου, της Ανάστασης. Σήμερα λοιπόν συνυπάρχουν το πένθος και η αισιοδοξία. Από τη μία η νεκρώσιμη ακολουθία αλλά και οι ευχές για χρόνια πολλά. Από τη μια η περιφορά του Επιταφίου με την οποία κορυφώνεται το Θείο Δράμα και η ακατανόητη για πολλούς πατροπαράδοτη πλέον επίσκεψη σε κάποιο μεζεδοπωλείο για την κατανάλωση θαλασσινών και οινοπνεύματος από την άλλη. Ελληνικό παράδοξο; Νομίζω όχι. Η απάντηση ίσως να βρίσκεται στις πανάρχαια έθιμα αυτού του τόπου που δεν έχουν ξεχαστεί. Αυτή η συνήθεια παραπέμπει ευθέως στα αρχαία νεκρόδειπνα. Ένα έθιμο που τηρείται αδιάλειπτα ανα τους αιώνες μετά από μια κηδεία προσφιλούς προσώπου. Άλλωστε και σε αυτή την κορυφαία για κάθε άνθρωπο θλιβερή στιγμή, η ευχή που την ακολουθεί έχει να κάνει με τη ζωή και όχι με το θάνατο. Τι  λέμε στους τεθλιμένους συγγενείς ; Ζωή σε σας, να ζήσετε να τον (την) θυμόσαστε.
Μπορεί στα μάτια πολλών τα παραπάνω να μοιάζουν ως βλασφημία αλλά να θυμίσω ότι εμείς οι Έλληνες το θείο το έχουμε φέρει στα ανθρώπινα μέτρα, το θεωρούμε κομμάτι της ύπαρξής μας  και  όχι σαν κάτι απρόσιτο όπως συμβαίνει με άλλες θρησκείες άλλων λαών, όπου ακόμα και η επίκληση του ονόματος του Θεού θεωρείται μεγάλη βλασφημία (βλ. Ιουδαισμό).

Αλλά ας μη κουράσω περισσότερο. Σ΄αυτό το σημείο θα ήθελα μέσα από τη ψυχή μου να σας ευχηθώ  ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Ως δώρο ουσιαστικό και ανεκτίμητο σας προσφέρω το παρακάτω απόσπασμα από το Άξιον Εστί.

Ένα απόσπασμα που περιγράφει την πορεία αλλά και την μοίρα μας ως λαού στο μακραίωνο δρόμο της Ιστορίας. Ένας λόγος απολύτως αληθινός και παρηγορητικός για τις σκοτεινές εποχές που ζούμε.
Ένας  Ψαλμός που τελειώνει με έναν Χρησμό, που ενώ είναι πολύ απλός φαντάζει ακατανόητος με την πρώτη ματιά.  Θα εξηγήσω τι εννοεί ο Ελύτης για να βοηθήσω να κατανοήσετε καλύτερα και το ποίημα -ψαλμό.  

Την οργή των αθώων θυμάτων ας φοβούνται οι θύτες και τους ζωντανούς ανθρώπους αυτής της γης που είναι καμωμένοι από την ίδια σκληρή γρανιτώδη ύλη της πέτρας. 

 ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

ΤΑ ΠΑΘΗ, ΨΑΛΜΟΣ Γ

  Τον πλούτο δεν έδωκες ποτέ σ' εμένα
τον ολοένα ερημούμενο από τις φυλές των Ηπείρων

        και απ' αυτές πάλι αλαζονικά, ολοένα, δοξαζόμενο!
Έλαβε τον Βότρυ ο Βορράς

        και τον Στάχυ ο Νότος
τη φορά του ανέμου εξαγοράζοντας

        και των δέντρων τον κάματο δύο και τρεις φορές
ανόσια εξαργυρώνοντας.

        Άλλο εγώ
πάρεξ το θυμάρι στην καρφίδα του ήλιου δεν εγνώρισα

        και πάρεξ
τη σταγόνα του νερού στ' άκοπα γένια μου δεν ένιωσα

        μα τραχύ το μάγουλο έθεσα στο τραχύτερο της πέτρας
αιώνες κι αιώνες.

        Εκοιμήθηκα πάνω στην έγνοια της αυριανής ημέρας
όπως ο στρατιώτης επάνω στο τουφέκι του.

        Και τα ελέη της νύχτας ερεύνησα
όπως ο ασκητής το Θεό του.

        Από τον ιδρώτα μου έδεσαν διαμάντι
και στα κρυφά μού αντικαταστήσανε

        την παρθένα του βλέμματος.
Εζυγίσανε τη χαρά μου και τη βρήκανε, λέει, μικρή

        και την πατήσανε χάμου σαν έντομο.
Τη χαρά μου χάμου πατήσανε και στην πέτρα μέσα την κλείσανε

        και στερνά την πέτρα μου αφήσανε
τρομερή ζωγραφιά μου.

        Με πελέκι βαρύ τη χτυπούν, με σκαρπέλο σκληρό την τρυπούν
με καλέμι πικρό τη χαράζουν, την πέτρα μου.

        Κι όσο τρώει την ύλη ο καιρός τόσο βγαίνει πιο καθαρός
ο χρησμός απ' την όψη μου:

ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ Τ' ΑΓΑΛΜΑΤΑ!