ΟΤΑΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΞΕΧΕΙΛΙΖΕΙ

Τις τελευταίες ώρες έχει προκύψει ένα θέμα που μπορεί να καταλήξει σε κυβερνητική κρίση. Το θέμα το έχει ανακινήσει  ο υπουργός Εθνικής Άμυνας  με αφορμή μια δήλωση του υπουργού μεταναστευτικής πολιτικής σχετικά με τους πρόσφυγες που βρίσκονται στα σύνορα Ελλάδας- Σκοπίων ( για τους Έλληνες) ή Μακεδονίας ( για όλο τον υπόλοιπο κόσμο). Ο υπουργός λοιπόν κ. Μουζάλας αποκάλεσε τα Σκόπια , Μακεδονία, κάτι που εξόργισε τον θεματοφύλακα των εθνικών ιδεωδών κ.Καμμένο, ο οποίος ζητά επίμονα την παραίτηση του κ. Μουζάλα για το μεγάλο ατόπημα που διέπραξε απειλώντας με κυβερνητική κρίση. Επειδή δεν ξέρω πόσα πρόβατα έχουν απομείνει και μασουλάνε το σανό που τα ταϊζει ο κάθε υπουργός, ας βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση και να δούμε τελικά ποιος πρέπει να μας αδειάζει τη γωνιά και ποιος είναι υπόλογος μπροστά στην ελληνική Ιστορία και στους ελάχιστους Έλληνες που έχουν ιστορική μνήμη.

ΤΙΣ ΤΡΑΝΕΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ

Μπήκαμε στο τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς και νομίζω είναι η καταλληλότερη στιγμή για να μιλήσω για την ελληνική «ιεροτελεστία της  Άνοιξης».

Μιλάω φυσικά για τις πατροπαράδοτες ελληνικές αποκριάτικες εκδηλώσεις που γίνονται σε όλη την επικράτεια της χώρας και δεν έχουν καμιά σχέση με τα ξενόφερτα , «δυτικού τύπου» καρναβάλια.

Αυτές οι εκδηλώσεις έχουν τις ρίζες τους στα πανάρχαια χρόνια και παρουσιάζουν μια αξιοθαύμαστη προσαρμοστικότητα, στο πέρασμα των αιώνων και των θρησκειών, κρατώντας αναλλοίωτο το παγανιστικό τους πυρήνα, στον οποίο κρύβονται αρχέγονες δοξασίες και δεισιδαιμονίες, ανεξιχνίαστες για το νου του λαϊκού ανθρώπου που όμως έχουν ριζώσει βαθιά στη ψυχή και την συνήθειά του.

Από τις πανάρχαιες εθιμικές θρησκευτικές εκδηλώσεις που οι Έλληνες με συνέπεια τελούσαν στον κύκλο του χρόνου και που η  χριστιανική διδασκαλία δεν κατάφερε να  ξεριζώσει , η Εκκλησία  ενσωμάτωσε στο δικό της λατρευτικό κύκλο τις περισσότερες από αυτές : τις γιορτές του χειμερινού ηλιοστασίου στον κύκλο των Χριστουγέννων, τις γιορτές της εαρινής ισημερίας και της μέσης άνοιξης στον Πασχαλινό κύκλο. Τις γιορτές του θερινού ηλιοστασίου στη γιορτή του Αιγιάννη του Κληδωνάρη κλπ.

ΕΦΥΓΕ Ο ΘΡΥΛΙΚΟΣ GEORGE MARTIN (5ος BEATLE)

Το 2016 μάλλον θα χαρακτηριστεί ως το έτος των απωλειών. Πριν λίγες ώρες ο Ringo Starr , μέλος των Beatles, ανακοίνωσε μέσω του twitter τον θάνατο του θρυλικού παραγωγού και για πολλούς , 5^ο Beatle,  Sir George Martin. Ο  Martin που έφυγε πλήρης ημερών σε ηλικία 90 ετών, υπήρξε ο παραγωγός αλλά και ενορχηστρωτής όλων των δίσκων των «σκαθαριών». Η συμμετοχή του στη μουσική του συγκροτήματος υπήρξε παραπάνω από καθοριστική. Προσωπικά δεν ξέρω πως μπορεί να ακούγονταν οι Beatles χωρίς τις επεμβάσεις του George Martin.

Περισσότερα όμως για αυτή την συνεργασία εδώ:

Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Η σημερινή μέρα έχει θεσπιστεί από τον Ο.Η.Ε. ως η Ημέρα της Γυναίκας, για την ανάδειξη των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων των γυναικών. Η επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας έγινε με αφορμή της πρώτη γυναικείας απεργίας το 1857 από τις εργάτριες της βιομηχανίας της κλωστοϋφαντουργίας στις ΗΠΑ. Τότε οι γυναίκες στάθηκαν στα οδοφράγματα δίπλα στους άντρες συναδέρφους τους και απαίτησαν να έχουν ίδια κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα με αυτά των ανδρών. Όπως όμως όλα τα κινήματα και κοινωνικοί αγώνες εκφυλίζονται με την πάροδο του χρόνου, έτσι και αυτή η τόσο σημαντική ημέρα για την Ιστορία της Ανθρωπότητας ακολούθησε την ίδια μοίρα με αποτέλεσμα τη σημερινή μέρα να γιορτάζεται ως έκφραση αγάπης και εκτίμησης προς το ωραίο φύλο. Νομίζω ότι αυτό είναι τουλάχιστο προσβλητικό αφού η αγάπη, η εκτίμηση θα πρέπει αυτονόητα να είναι συνεχή και καθημερινά. Αρνούμαι να δεχτώ τέτοιου είδους υποκριτικές επετείους που μόνο σκοπό έχουν να γίνουν το άλλοθι του δήθεν σεβασμού ενώ όλο τον άλλο χρόνο να κάνουμε τα στραβά μάτια στην γυναικεία κακοποίηση, την γυναικεία ανεργία , τον κοινωνικό και εργασιακό αποκλεισμό των γυναικών και τόσων άλλων που κανονικά θα έπρεπε να κάνει την Παγκόσμια Κοινότητα να ντρέπεται για τη βαρβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζονται οι γυναίκες σε διάφορες περιοχές του πλανήτη.

ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ

Παρασυρμένος από το αποκριάτικο κλίμα των ημερών αποφάσισα να γράψω κάτι για αυτές, που θα το αφιερώσω στους κάθε λογής μασκαράδες που δεν αποχωρίζονται τα αποκριάτικα κοστούμια τους καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Ειδικά στο χριστεπώνυμο πλήθος που φοβάται μήπως οι μουσουλμάνοι που ήρθαν και θα εξακολουθήσουν να έρχονται γίνουν μεταξύ άλλων και η αιτία του τέλους της Ορθοδοξίας στην Ελλάδα. Σε αυτούς που αδιαφορούν για την κατάντια της πατρίδας και ψάχνουν να βρουν άλλοθι για να κρυφτούν πίσω από τα δάκτυλό τους και να δικαιολογήσουν την ανυπαρξία τους.

BIG JOE AND THE PHANTOM 309

Ο Tom Waits είναι μια ξεχωριστή περίπτωση καλλιτέχνη. Αντισυμβατικός ,με ένα μοναδικό και ιδιαίτερο μουσικό αισθητήριο. Το  1975    ηχογράφησε ένα  ζωντανό διπλό δίσκο με τίτλο Nighthawks at the Diner. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε ζωντανά στο στούντιο, όπου είχε προσκληθεί ένας περιορισμένος αριθμός ακροατών με σκοπό να περάσει στα αυλάκια του δίσκου η ατμόσφαιρα ενός μικρού τζαζ κλαμπ.Ο Waits παίζει πάνω σε τζαζ δρόμους ,τραγουδάει, και αφηγείται στο ακροατήριο. Όποιος έχει ακούσει αυτή την ηχογράφηση, θεωρώ ότι θα συμφωνήσει πως είναι ένας ιδιαίτερα ατμοσφαιρικός δίσκος και  ο σκοπός του καλλιτέχνη στέφθηκε με επιτυχία.

Σε αυτό τον ιδιαίτερο δίσκο υπάρχει ένα τραγούδι του 1966 που περιγράφει μια ιστορία για έναν οδηγό και την νταλίκα του, του οποίου η αυτοθυσία έχει γίνει ένας από τους μύθους των ατέλειωτων αυτοκινητοδρόμων της Αμερικής.

Πρόκειται για το τραγούδι : Big Joe and the Phantom 309. Ο  Tom Waits κάνει μια απίστευτη ερμηνεία και τζαζ διασκευή  καθιστώντας ένα απλό κάντρυ τραγούδι ως από τα πιο εμβληματικά τραγούδια του δίσκου.

ΕΝΩ Η ΚΙΘΑΡΑ ΜΟΥ ΑΠΛΑ ΚΛΑΙΕΙ

Τσικνοπέμπτη. Μια παραδοσιακή γιορτή γεμάτη τσίκνα και ευφορία που και αυτή έχει χάσει το νόημα μας όπως και τόσα άλλα τα τελευταία χρόνια. Σήμερα λοιπόν είναι μια ηλιόλουστη μέρα για την Αττική, που σε άλλες συνθήκες θα έφτιαχνε τη διάθεση των ανθρώπων.Θα προσπαθήσω να γεφυρώσω τις δύο άκρες των ημερών που διανύουμε.  Έτσι, αντί άλλου θέματος, θα γράψω για ένα τραγούδι που μ΄ αρέσει ιδιαίτερα και κατά τη γνώμη μου ταιριάζει γάντι με τους καιρούς που ζούμε ανεξάρτητα αν γράφτηκε το 1968. Πρόκειται για το τραγούδι του George Harrison “While my guitar gently weeps”( Ενώ η κιθάρα μου απλά κλαίει). Το τραγούδι περιλαμβάνεται στο ένα και μοναδικό διπλό άλμπουμ που ηχογράφησαν οι Beatles το  White Album. Παρά τον τίτλο του, μόνο λευκό δεν είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη. Η ατμόσφαιρα είναι αρκετά βαριά και καταθλιπτική αφού ουσιαστικά πρόκειται για την αρχή του τέλους μιας ολόκληρης εποχής. Ο Harrison το έχει αντιληφθεί και περνάει τα μηνύματα μέσα από τους στοίχους του εξαιρετικού αυτού τραγουδιού.